tag:blogger.com,1999:blog-28874826846111727592011-08-07T07:57:37.772-07:00Asya Kostanyanhttp://www.blogger.com/profile/13127035263436769446noreply@blogger.comBlogger221100tag:blogger.com,1999:blog-2887482684611172759.post-45833867061617386992011-04-01T05:20:00.000-07:002011-04-01T05:34:01.216-07:00Նա չէ` ինչ-որ մեկ ուրիշն իր մեջ հասկանում է այն, ինչ նա չի հասկանում, կամ չի ուզում հասկանալ: Նա 99%-ով լցված է մեկով, ում մարդիկ «օրինակելի» են կոչում, մնացաց 1%-ն ուրիշինն է: Նրա 99%-ը թելադրում է իր խաղի կանոնները, որոնք ապացույցներ չունեն: Իսկ նրան ապացույցներ պետք էլ չեն` նա բավարարվում է տաբուներով, ապացույցներ պետք են միայն այն փոքրիկ ուրիշին իր մեջ, ապացույցներ, որոնք չկան և չեն էլ կարող լինել... Այդ «նողկալի» փոքրիկ ուրիշն իր մեջ սիրում է հարցեր, նա վախենում է, որ փոքրիկ ուրիշի հետաքրքրասիրությունը մի օր կկոտրի նրան, կստիպի հրաժարվել տաբուներից ի օգուտ տրամաբանության, դրա համար էլ որքան ուժ ունի փորձում է պահել իր մեջ հավասարակշռությունը` 99%-ը 1%-ի դեմ... ճակատագրական «հաղթանակն» ակնհայտ է:<br /><br />Ոչ, նա չէ` ինչ-որ մի փոքրիկ ուրիշն է իր մեջ հասկանում այն, ինչ նա բնավ երբեք էլ չի հասկանա... քանզի, ցավոք, կվախենա հասկանալ:<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2887482684611172759-4583386706161738699?l=asyakostanyan.blogspot.com' alt='' /></div>Asya Kostanyanhttp://www.blogger.com/profile/13127035263436769446noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-2887482684611172759.post-43333420663695459672011-02-11T09:39:00.000-08:002011-02-11T10:00:41.776-08:00Նայում եմ դռան դիտանցքի միջով ու դիմացի դուռն եմ տեսնում միայն... կամաց-կամաց հանդիպակաց դռան նախշերն եմ տեսնում միայն... տեսնում եմ ու չեմ հավանում... չեմ հավանում, բայց նայում եմ կրկին, գիտե՞ս ինչու է այդպես:<br /><br />Ինչե̃ր ասես, որ չի կարող անել հույսը, միայն դրա հորդորանքով ես կարող եմ չշտապել տհաճություն պատճառող նախշերից ազատվել` հուսալով, որ դիմացի դռան նախշերը շուտով կփոխես, կծածկես քեզանով... իսկ ես դեռ դռան դիտանցքի միջով նայելիս կլինեմ, նայելիս կլինեմ ու դիմացի դռան փոխարեն քո դեմքը կտեսնեմ... կամաց-կամաց հանդիպակաց դռան գարշելի նախշերի փոխարեն քո դեմքը կտեսնեմ ու կհավանեմ... կհավանեմ ու կնայեմ կրկին, ու դու գիտե΄ս... գիտե՞ս ինչու է այդպես...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2887482684611172759-4333342066369545967?l=asyakostanyan.blogspot.com' alt='' /></div>Asya Kostanyanhttp://www.blogger.com/profile/13127035263436769446noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2887482684611172759.post-48976125217968459882010-11-09T09:46:00.000-08:002010-11-09T09:49:10.072-08:00Եվս մի 15 այսպիսի տարի և դու, երկիր իմ, քո հերոսների հետքերով կգնաս` գերեզման: Դու քո քաղաքացիների մեծամասնության ընտանիքների արտապատկերումը լինես կարծես` հացի փող չունենալով հանդերձ պարտքով մեքենաներ ես գնում, այն էլ ինչ մեքենաներ, խանութներ ես գնում, ռեստորաններ... ամեն բան պարտքով է, անգամ դու ինքդ... բայց մինչև ե՞րբ: Եվս մի 15 այսպիսի տարի և պարտքերը վերադարձնելու ժամանակը կգա, և այն ժամանակ, երկիր իմ, մենք կգնանք այնտեղ, ուր գնում են բոլոր նրանք, ովքեր ժամանակին չեն վերադարձնում իրենց պարտքերը... մեր հերոսների հետքերով կգնանք` գերեզման:<br /><br />Իսկ ես չեմ ուզում ուրիշների պարտքի դիմաց լավագույն դեպքում մեկ ուրիշին վաճառվել, ես ուրիշների պարտքերը փակելու միջոց չեմ, և ոչ էլ դու ես... ոչ էլ մեր դեռ չծնված երեխաները: Մի ինչ-որ 15 տարի անց նրանք կարող են բժիշկ կամ հիվանդ դառնալ, դատավոր կամ դատապարտյալ, մի ինչ-որ 15 տարի անց նրանք կարող են մեկ ուրիշին պարտք տվող դառնալ, կամ էլ` մեր պարտքերը փակելու միջոց: Ո՞վ է նրանց ապագան որոշողը... ես եմ... դու ես... Չեմ ուզում իմ դեռ չծնված երեխաների ուսերին քո պարտքերը բարդել, երկիր իմ... Բավական է պարտքով ապրես, հարգելիս...<br /><br />Ասյա Կոստանյան<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2887482684611172759-4897612521796845988?l=asyakostanyan.blogspot.com' alt='' /></div>Asya Kostanyanhttp://www.blogger.com/profile/13127035263436769446noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2887482684611172759.post-75339363574236412452010-11-09T09:44:00.000-08:002010-11-09T09:46:11.939-08:00Ատում եմ «շուտով»-ը, այն այնքան ուշ-ուշ է գալիս... Ուշ-ուշ է գալիս, ու միշտ էլ ուշացած: Ատում եմ ամեն բան, որ հնարավոր չէ չափել: Ի՞նչ է «շուտով»-ը` ինչ-որ հորինված, երևակայելի մի երևույթ, որ խոստացողի համար միշտ էլ ավելի հեռու է, քան սպասողի... այնքան ավելի հեռու...<br /><br />Ատում եմ «շուտով»-ը, այն երբեք էլ չի գալիս, այն ընդամենը ժամանակն առաջ ձգելու միջոց է, կամքի ուժն ու համբերությունը չափելու դավաճան, արհեստական միջոց... «Կամքի ուժ»>-ն ու «համբերություն»-ն էլ եմ ատում, դրանք էլ «շուտով»-ի պես ինչ-որ ամպագորգոռ արհեստական բառեր են... որ այնքա~ն ուշ-ուշ են գնում, խրվում են սրտիդ մեջ ու չեն հեռանում, չեն սպառվում, համոզում են քեզ, որ «շուտով»-ը գալու է... գալու է շուտով... դավաճաններ...<br /><br />Կարոտում եմ «շուտով»-ը, այն այնքան ուշ-ուշ է գալիս... <br /><br />Ասյա Կոստանյան<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2887482684611172759-7533936357423641245?l=asyakostanyan.blogspot.com' alt='' /></div>Asya Kostanyanhttp://www.blogger.com/profile/13127035263436769446noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2887482684611172759.post-75158364173031887562010-09-24T11:34:00.001-07:002010-09-24T11:45:18.811-07:00366 միլիմետր սնդիկի սյուն և իմ սրճագույն աչքերն ապրում են մարդկանց կողմից «նորմալ» համարվող աշխարհում, որում ես սուրճ չեմ սիրում:<br />366 միլիմետր սնդիկի սյուն` մեկական միլիմետր նահանջ տարվա օրերից յուրաքանչյուրի համար և մեկ միլիմետր ավել` սովորականի: Այս տարին սովորական է` ես ունեմ մեկ միլիմետր հավելյալ սնդիկի սյուն իմ սրճագույն աչքերում: Մի ամբո~ղջ միլիմետր հավելյալ սնդիկի սյուն...<br />Ի՞նչ կարող է փոխել մեկ միլիմետրը... ընդամենը աշխարհը նորմալից աննորմալ դարձնել, տարին` սովորականից նահանջ... ընդամենը վերափոխել աշխարհը, որում ես սրճագույն աչքեր ունեմ և սուրճ չեմ սիրում մեկ այլ աշխարհի, որում ես կրկին սրճագույն աչքեր ունեմ և կրկին սուրճ չեմ սիրում, որում գրեթե ոչինչ էլ չի փոխվել, բացի նրանից, որ այն «աննորմալ» է:<br />Այս տարին իրականում ոչ մի յուրահատուկ տարի էլ չէ, պարզապես ես ունեմ մի ամբո~ղջ միլիմետր հավելյալ սնդիկի սյուն իմ համառորեն սրճագույն աչքերում... աչքեր, որոնք ապրում են մարդկանց կողմից համառորեն «նորմալ» համարվող աշխարհում... աշխարհ, որում ես համառորեն սուրճ չեմ սիրում...<br /><br />Ասյա Կոստանյան<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2887482684611172759-7515836417303188756?l=asyakostanyan.blogspot.com' alt='' /></div>Asya Kostanyanhttp://www.blogger.com/profile/13127035263436769446noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2887482684611172759.post-34121445223500952152010-07-30T00:14:00.001-07:002010-08-27T11:21:35.793-07:00Բավակա´ն է ձեր տան կեղտերը թափեք պատուհաններից դուրս, մարդի´կ. դրսում նույնպես տներ կան` իմ տունն է: Բավակա´ն է ձեր տան հոգսերը թափեք պատուհաններից դուրս, մարդի´կ, դրսում առանց ձեզ էլ հոգսերը շատ են...<br /><br />Դրսի յոթերորդ հարկի իմ տանը յոթ կատու է ապրում: Այնտեղ յոթ օր գիշեր է, յոթ օր` ...գարուն: Բավակա´ն է ձեր տան կեղտերը գիշերը թաքուն թափեք պատուհաններից դուրս, մարդի´կ, իմ գարունը նեղանում հեռանում է: Միայն կատուներս չեն հեռանում, մորթի չունեն ու չեն էլ մլավում: Նրանց մոտ կատվից միայն մաքրասիրությունն է մնացել... ձեր կեղտոտ կատուներին ձեր "մաքուր" տներում պահեք, մարդի´կ: Դրսի յոթերորդ հարկի իմ տանն արդեն յոթ օր գիշեր է: Այսօր ձեր "շաբաթօրյակի" վերջին օրն է, մարդի´կ: Վաղը գարուն է գալու... յոթ օր գարուն...<br /><br />Ասյա Կոստանյան<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2887482684611172759-3412144522350095215?l=asyakostanyan.blogspot.com' alt='' /></div>Asya Kostanyanhttp://www.blogger.com/profile/13127035263436769446noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2887482684611172759.post-19993526052051804732010-06-02T08:30:00.000-07:002010-06-02T09:30:37.846-07:00Ուզում եմ իմ տան առջև վարդագույն ծաղիկներ աճեն` աշխարհը տեսնեմ վարդագույն ծաղիկների միջով... Ուզում եմ տանս դիմաց վարդագույն ծաղիկներ աճեն` ճերմա~կ, ճերմա~կ... վարդագույն ծաղիկներ: Ո՞վ է ասել, որ ծաղիկները չեն կարող միաժամանակ երկու գույնի լինել... Ուզում եմ ծաղիկներս բացարձակ ճերմակ ու բացարձակ վարդագույն լինեն:<br /><br />Ուզում եմ չհավատալ նրան, ինչին հավատում են: Ուզում եմ լինել ոչ թե այն, ինչ պետք է լինեմ ճակատագրով, այլ այն, ինչ ուզում եմ լինել, քանզի իմ ընտրությունն է այն, ինչ ես կամ հիմա` իմ միակ ճակատագրական ընտրությունը:<br /><br />Ուզում եմ, որ խոտը միշտ անձրևից հետո դարձող կանաչի պես կանաչ լինի, ուզում եմ, որ արևը այրի, ծակի... բայց լինի... Բայց ամենից շատ ուզում եմ, որ իմ տան առջև վարդագույն ծաղիկներ աճեն` աշխարհը տեսնեմ վարդագույն ծաղիկների միջով... Ուզում եմ տանս դիմաց վարդագույն ծաղիկներ աճեն` ճերմա~կ, ճերմա~կ... վարդագույն ծաղիկներ:<br /><br />Ասյա Կոստանյան<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2887482684611172759-1999352605205180473?l=asyakostanyan.blogspot.com' alt='' /></div>Asya Kostanyanhttp://www.blogger.com/profile/13127035263436769446noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2887482684611172759.post-89881198181579543002010-05-03T22:07:00.000-07:002010-05-03T22:43:37.084-07:00<h1 style="color:#000000;font-size:15px;line-height:18px;">«Նրանք դա չեն հասկանում, այդպես չէ՞» գրքի վերլուծություն, Kathleen Kelley Reardon, Ph. D.</h1><br /><span style="font-style:italic;">Շփումն աշխատավայրում. ինչպե՞ս վերացնել կանանց և տղամարդկանց միջև եղած անդունդը:</span><br /><br /><h2 style="color:#000000;font-size:14px;font-weight:bold;line-height:15px;margin:0px;padding:5px 0px;">Շփման մարտահրավեր</h2><br />1993-ին 50 բիզնես առաջնորդներ հավաքվեցին, որպեսզի քննարկեն մի խնդիր, որ այդպես էլ չէր լուծվում. «Շատ քիչ կանայք են հասնում կազմակերպությունների վերին շերտերին»:<br />Կանայք կազմում են բարձրագույն կրթություն ստացած մարդկանց կեսից ավելին, նրանք կազմում են բիզնես ոլորտում տարբեր աստիճաններ ունեցողների 45 տոկոսը: MBA ունեցողների 31 տոկոսը կանայք են: Պրոֆեսիոնալ, մենեջերական պաշտոններ ունեցողների 44 տոկոսը կանայք են: Եվ չնայած այս ամենին, ուսումնասիրությունները ցույց են տալիս, որ խոշոր ընկերությունների ղեկավար պաշտոններում կանայք կազմում են միայն 5 տոկոսից ցածր մասնաբաժին:<br /><br />Ի՞նչն է հետ պահում կանանց: Կանանց մի մասը մեղադրում էր իրենց, մյուսը` տղամարդկանց: Խնդիրներն ակնհայտ էին: Դրա պատճառով կանայք ավելի հակված էին սկսել իրենց սեփական բիզնեսները, որտեղ նրանք կարող են սկսել ամենավերից: Իսկ նրանց համար, ովքեր մնում էին տարբեր կազմակերպություններում, որպես աշխատող, խնդիրները շարունակվում էին: <br /><br />Ամենալայն ընդունված պատճառն, իհարկե, դիսկրիմինացիան է: Բայց կանայք սկսել են հասկանալ, որ ամենակարևոր խնդիրը ոչ ապակե տանիքն է, ոչ սեքսուալությունը, ոչ էլ թիմային սպորտի փորձի պակասը: Կա խնդիր, որ ընկած է այս ամենի հիմքում: Եվ դա այն է, որ <span style="font-weight:bold;">կանայք և տղամարդիկ խոսում են տարբեր լեզուներով</span>:<br /><br />Խոսակցային և ոչ խոսակցային լեզուները, որ օգտագործում են տղամարդիկ հաճախ տարբերվում են նրանցից, որ օգտագործում են կանայք:<br />Տղամարդկանց և կանանց մտածելակերպի տարբերություններն արտացոլվում են նաև աշխատանքի իրականացման մեջ, մենեջմենթում, առաջնորդությունում և այլն:<br />Տղամարդիկ չեն սիրում պարտված լինել, հատկապես եթե նրանց հաղթողը նորեկ է, և ավելի վատ, եթե կին: Կանայք հաճախ պետք է լինել կրկնակի ավելի լավը, քան տղամարդիկ, որպեսզի համարվեն մրցունակ: <br /><br />Նայենք տղամարդկանց տեսանկյունից: Կանայք համեմատաբար նոր երևույթ են բիզնեսում: Ընդունելը նրանց ներկայությունը մեկ բան է` դա է պահանջում օրենքը, սակայն ջանք թափել նրանց հասկանալու համար արդեն լրիվ այլ հարց է: Կանայք մտել են բիզնեսի աշխարհ` աշխարհ որ ստեղծվել է տղամարդու կողմից և դարեր շարունակ ղեկավարվել նրա կողմից: Կյանքում ամեն բան համեմատական է: Կանանց վարվելակերպը բիզնեսում սխալ է ընդունվում միայն այն պատճառով, որ բիզնեսի օրենքները դարեր առաջ գրել են տղամարդիկ, նրանք դեռ կազմում են մեծամասնություն այդ ոլորտում, ուստի իրենք էլ որոշում են այս կամ այն հարցի «սխալ» կամ «ճիշտ» լինելը:<br /><br />Խնդիրների պատճառներից մեկն այն է, որ կազմակերպությունների մեծամասնությունը ավելի հակված են առաջնորդվելու անցյալով, քան ապագայով, այն բանով, ինչ արդեն հայտնի է, քան նրանով, թե ինչ դեռ հայտնի չէ: Օրինակ, պաշտոնը բարձրացնում են հիմնականում նախկին գործը լավ անելու համար` լավ գործ անելու պոտենցիալ ունենալու փոխարեն, բոնուսներ տալիս են, երբ արդեն կա արդյունք` ապագա լավ արդյունք ստանալուն մոտիվացնելու համար գումարներ առանձնացնելու փոխարեն:<br /><span style="font-weight:bold;">Նորարար ընկերությունները պետք է լինեն ներդրումների վրա կենտրոնացված, ապագայի վրա կենտրոնացված</span>:<br /><br />Կանայք խոսում են ավելի էմոցիոնալ, կանանց համար զրույցի իմաստն ավելի շատ շփման մեջ է, իսկ տղամարդկանց համար` տեղեկատվության: Կանայք խոսքի մեջ օգտագործում են բազմաթիվ մանրամասնություններ, որոնք ավելորդություն են համարվում տղամարդկանց համար: Այս ամենը դժվարացնում է տղամարդկանց և կանանց շփումը և տալիս կանանց ավելի քիչ շանսեր` առաջնորդության հասնելու համար: Էմոցիոնալ խոսքը չի ընդունվում, որպես ուժեղ, իսկ թույլ պահվածքը համարվում է առաջնորդության մակարդակից ցածր: Ի՞նչ են ընտրում շատ կանայք արդյունքում` թաքցնել իրենց էմոցիաները: Շփման խնդիրների պատճառով կանայք սկսում են խուսափել իրենց ինքնությունից, լինել այլ մարդ, քան այն, թե ինչ իրենք կան իրականում, սկսում են թաքցնել իրեն զգացմունքներն ու փոխել արտահայտվելու միջոցները: Բայց խնդիրը կայանում է նրանում, որ դա նույնպես չի աշխատում, քանի որ խոսքերն ու էմոցիաները թաքցնելով` կանայք միևնույն է փոխանցում են տղամարդկանց իրենց վերաբերմունքը` մարմնի լեզվի և այլ ոչ լեզվական ազդակների միջոցով: Գալիս է մի պահ, երբ կանայք պետք է հարցնեն իրենք իրենց` հանուն ինչի՞: Եթե բիզնեսը արժեքներ ստեղծելու համար է, ապա որտե՞ղ գնտել դրանք, եթե ոչ հենց մեր մեջ: Կանայք պետք է դարձնեն շփման մեթոդներն իրավիճակից կախված` կենտրոնանալով ոչ թե այն բանի վրա, թե ինչ են ուզում տղամարդիկ, այլ այն բանի վրա, թե ինչն է ռեալ արդյունավետ գործում ու պրոֆեսիոնալ:<br /><br /><h2 style="color:#000000;font-size:14px;font-weight:bold;line-height:15px;margin:0px;padding:5px 0px;">75 տոկոսի օրենքը</h2><br />Մեզանից յուրաքանչյուրն ամենաքիչը 75 տոկոսով պատասխանատու է այն բանի համար, թե ինչպես են մեզ վերաբերվում ուրիշները: Եթե պառկենք խալու պես, մարդիկ կքայլեն մեզ վրայով, փախչենք շնից, այն կհաչի հենց մեզ վրա: Եթե ճիշտ դնեք ձեր դիրքը, անգամ եթե ստիպված եք սկսել փոքրից, կուղարկեք համապատասխան ազդակ` «մտածեք` նախքան ինձ հետ խոսելը»: Հաճախ կանացի «ոչ»-ը չի ընդունվում որպես այդպիսին տղամարդկանց կողմից: Ինչպես բացատրում է հեղինակի տղամարդ կոլլեգաներից մեկը. «դու պետք է դարձնես քո ժխտումը սառույցի պես պարզ, սկսես մեծ, չաղլիկ ՈՉ-ից` «Ես այդքան էլ այդպես չեմ կարծում» կամ «Ինձ դա այդքան էլ դուր չի գալիս» ասելու փոխարեն”: Պարզապես ասա «Ոչ, ես դա անել չեմ կարող», կամ, եթե նախընտրում ես ավելի փափուկ ոճ, «Ուրախ կլինեի օգնել, բայց չեմ կարող, ներիր:» Ոչ մի բացատրություն, երբ դու բացատրվում ես, դու տալիս նրանց քեզ համոզելու հույս:»<br /><br />Պրոբլեմների մեծ մասի հիմքում ընկած է այն, որ որ մարդիկ հակված են թերագնահատելու շփման դժվարությունները, հատկապես սեռերի միջև: Դրությունը չի լավանում, երբ կանայք ընդունում են տղամարդկանց ոճն ու մոռանում իրենց սեփականը: Երբ տղամարդը թույլ է տալիս ձեր ելույթից հետո ասել. «Քո ասածից բան չհասկացա, բայց գեղեցիկ ոտքեր ունես», դու կարող ես թույլ տալ, որ նա ասի դա նորից հաջորդ անգամ, կամ կարող ես պատասխանել այնպես, որ վստահ լինես, որ դա այլևս երբեք չի կրկնվի:<br /><br />Շփումը դժվար խնդիր է: Այն կանանց համար, ովքեզ ուզում են բարձրանալ կարիերայի սանդուղքով կարևոր է հասկանալ, որ լռելու ու տղամարդկանց` իրենց իսկ խաղերում հաղթել փորձելու մեթոդները չեն աշխատում: Կանայք պետք է դարձնեն շփման մեթոդներն իրավիճակից կախված` կենտրոնանալով ոչ թե այն բանի վրա, թե ինչ են ուզում տղամարդիկ, այլ այն բանի վրա, թե ինչն է ռեալ արդյունավետ գործում ու պրոֆեսիոնալ:<br /><br /><h2 style="color:#000000;font-size:14px;font-weight:bold;line-height:15px;margin:0px;padding:5px 0px;">Ինչու՞ են կանայք դուրս մնում շփումից. ջարդելով գաղնտիքի կոդը</h2><br />Հաճախ կանայք դուրս են մնում աշխատանքային շփումից: Դա տեղի է ունենում տարբեր պատճառներով: Տղամարդիկ հաճախ քննարկում են գործնական հարցեր միայն տղամարդկանց շրջապատում` ոչ պաշտոնական հանդիպումների ժամանակ: Հետևաբար կանայք դուրս են մնում կարևոր խոսակցություններից: Նման դեպքերում կարևոր է արտահայտվելն ու խիստ կերպով դնել քո պայմանները: Շատ կանայք վախենում են խիստ խոսելուց, քանի որ չեն ուզում արժանանալ տղամարդկանց անհավանությանը: Բայց նրանք մոռանում են, որ իրենք առանց այն էլ աժանացած չեն տղամարդկանց մեծամասնության հավանությանն աշխատանքում: Երբ կինը լռում է, ու սպասում է, որ իր ղեկավարը վերաբերվի իրեն հարգանքով, նա ծախսում է թանկարժեք ժամանակը: Հակառակ սեռի հետ շփումներում կինը պետք է այնպիսի պատասխաններ տա, որոնք չեն իջեցնում իր արժեքը, չեն հաղորդում թուլություն, անվստահություն կամ կասկած:<span style="font-weight:bold;"> Մարդիկ իրավունք ունեն թելադրելու ուրիշների գործողությունները այնպիսի չափով, որքան որ իրենց թույլ են տալիս</span>: Կանայք չեն արժանանա բարձր պաշտոնների, քանի դեռ նրանք չսկսեն պահել իրենց այնպես, կարծես արդեն այդ պաշտոններում են: Յուրաքանչյուր կին կարող է դառնալ փոփոխության ագենտ` իր մտածելակերպով, պահվածքով ու պայքարով: Ժամանակն է, որպեսզի կանայք սկսեն կառավարել այն, թե ինչ են իրենց ասում և ինչպես են վերաբերվում իրենց: Ժամանակն է, որպեսզի կանայք ընդգրկվեն կարևոր հավաքներում ու արժանանան բարձր պատասխանատվությամբ աշխատանքների, անկախ նրանից, թե նրանք պատրաստվում են մայր դառնալ, թե ոչ: Բոլոր տղամարդիկ գիտակցական մակարդակի վրա գիտեն, որ կանայք հավասարապես մրցունակ են, բայց նրանցից ոչ բոլորն են ընդունում դա էմոցիոնալ մակարդակի վրա: Կանայք հաճախ ընդհատվում են, նրանց չեն թողնում մինչև վերջ արտահայտել իրենց կարծիքը, լուրջ չեն ընդունվում հանդիպումների ժամանակ: Կանայք չպետք է անլուրջ վերաբերվեն նման վերաբերմունքի և գտնեն պաշտպանվելու տարբերակներ: Մի խոշոր ընկերության կին ղեկավար կիսվում է իր գաղտնիքով. «Երբ ինձ ընդհատում են, ես բարձրացնում եմ իմ ձայնը, բարձրացնում եմ ձեռքս դեպի ինձ ընդհատողը` ափով դեպի նա, ասում «ձեր հերթն էլ կգա» ու շարունակում խոսքս»: Ցույց տուր մեկ անգամ, որ չես ընդունում նման վերաբերմունք, և տղամարդիկ կսկսեն հաշվի նստել քո պայմանների հետ:<br /><br /><h2 style="color:#000000;font-size:14px;font-weight:bold;line-height:15px;margin:0px;padding:5px 0px;">Կարծրատիպեր</h2><br /><br />Կարծրատիպերն ընկած են բազմաթիվ խնդիրների հիմքում: Ասում են` կանայք չունեն թիմային սպորտի փորձ, նրանք չեն կարող հասկանալ թիմային աշխատանքը: Կանայք չափազանց էմոցիոնալ են: Կանայք լավ առաջնորդներ չեն: Նրանցից ամենահամառների հետ գործ ունենալը գլխացավանք է: Բոլոր կանայք վտանգավոր են: Նրանք բավականաչափ նվիրված չեն աշխատանքին: Կանայք լավ չեն աշխատում այլ կանանց հետ և այլն: Եւ չնայած նրան, որ կանանց դերը բիզնեսում վերջին տարիներին անհամեմատելի փոխվել է, կարծրատիպերը մնացել են անփոփոխ: Բայց այս ամենի պատճառը միայն տղամարդիկ չեն: Պատճառը նրանում է, որ կանայք բավականաչափ ջանք չեն թափում այս կարծրատիպերը ջարդելու համար: Ի՞նչ անել: Պատասխան` ընդունել խնդիրների պատճառներն ու փորձել փոխել դրանք` դրանց զարգացմանը նպաստելու փոխարեն: <br /><br />Գոյություն ունեն վաղուց ընդունված «կանացի» երևալու կանոններ: Ուսումնասիրությունների արդյունքում հայտնաբերվել է, որ գովազդային հոլովակներում, պաստառներում կանայք հիմնականում պատկերվում են տղամարդկանցից ցածր կարգավիճակներում: Նրանք լսում են, թե ինչպես են տղամարդիկ խոսում, երեխաների պես մտնում են տղամարդկանց ձեռքը հետևի կողմից, լայն աչքերով նայում են իրենց պաշտպանող տղամարդուն և այլն: Այս բոլոր ժեստերը նկարագրվում են, որպես «կանացի»: Ներկայիս կինը փորձում է ընտրել «կանացի» և «պրոֆեսիոնալ» երևալու միջև: Տարբեր գրքեր տալիս են տարբեր խորհուրդներ: Անկախ նրանից, թե կանայք ընտրում են հրաժարվել կանացիությունից թե, հակառակը, օգտագործել այն որպես առավելություն, կանայք միշտ հայտնվում են ռազմավարություն ընտրողի կարգավիճակում, և այս միակողմանի գործընթացը ուժասպառ է արել կանանց` կարիերայում հաջողությունների հասնելու ճանապարհին: Սխալ բան չկա փոխվելու մեջ: Առանց փոխվելու հաջողության հասնելու հավանականությունը փոքր է: Յուրաքանչյուրս ի վերջո խաղում ենք մեր կյանքում: Պետք է ճիշտ խաղալ: Բայց միևնույն ժամանակ, սպասել, որ միայն կանայք պետք է փոխվեն խնդիրները լուծելու համար սխալ է:<br /><br /><h2 style="color:#000000;font-size:14px;font-weight:bold;line-height:15px;margin:0px;padding:5px 0px;">Առաջնորդություն. ու՞մ ստանդարտներով</h2><br />Առաջնորդները պետք է համոզեն մարդկանց, որ նրանք իրենց կողմն են: Առաջնորդները արդեն վաղուց ձիերի վրա նստած հերոսները չեն, որոնք կառավարում են կազմակերպությունները իրենց ստիպողականության միջոցով: Ներկայիս առաջնորդները սովորում են իրենց աշխատողների հետ միասին: Նրանք չպետք է իմանան բոլոր պատասխանները, այլ պետք է գտնեն դրանցից ամենալավերը: <span style="font-weight:bold;">Կան առաջնորդության հավելյալ շատ ուրիշ նկարագրություններ, բայց դրանցից ոչ մեկում չի նշվում, որ առաջնորդը պետք է լինի տղամարդ</span>: Կանանց և տղամարդկանց առաջնորդության ոճերը տարբերվում են: Տղամարդիկ նկարագրում են իրենց ավելի շատ, որպես տրանզակցիոն առաջնորդներ, իսկ կանայք` տրանսֆորմացիոն: Բայց ճշմարտությունն այն է, որ թե տղամարդիկ և թե կանայք պետք է փոփոխեն իրենց առաջնորդության ոճերը` կախված իրավիճակից ու կարիքից: Եւ տվյալ դեպքում նույնպես, տղամարդիկ չունեն ոչ մի առավելություն կանանց նկատմամբ: Չկա ծնված առաջնորդ հասկացություն: Առաջնորդությունն ավելի լայն հասկացություն է, քան անձնական բնավորության գծերի համախմբությունը: Թե տղամարդիկ և թե կանայք կարող են սովորել զարգացնել իրենց առաջնորդության կարողությունները: Հավելյալ խնդիրը, որ ունեն կանայք այն է, որ նրանք պետք է աշխատեն կարծրատիպերը ջարդելու և տղամարդկանց հետ շփման բարդությունները լուծելու ուղղությամբ:<br /><br /><h2 style="color:#000000;font-size:14px;font-weight:bold;line-height:15px;margin:0px;padding:5px 0px;">Ինչպե՞ս վարվել</h2><br />Կանայք հակված են խուսափելու կոնֆլիկտային իրավիճակներից, թերագնահատելու իրենց կարևորությունը այս կամ այն գործում, օգնելու ուրիշներին, լինելու ավելի մեղմ ու հանդուրժող: Այս ամենը հաճախ խանգարում է նրանց գնալ առաջ: <br />Եթե դուք պետք է բաց թողնեք կարևոր հանդիպում` ժողովին մասնակցելու համար, նշեք դա: Թող ղեկավարն իմանա, որ դուք զոհաբերություն եք անում` հանուն ընկերության:<br />Կանայք լավ չեն տարբերում այն, թե ինչ իրենց ասում են և այն, թե ինչ ի նկատի ունեն այդ ասելով: Կանանց մեծ մասը կարծում է, որ եթե ղեկավարն ասում է. «դուք կարող եք ինձ քննադատել», նա իսկապես դա նկատի ունի: Տղամարդկանց մեծ մասը գիտի, որ ասելով դա, ղեկավարը մեծամասամբ նկատի ունի, որ «դուք կարող եք քննադատել ինձ, եթե այն ինչ դուք կասեք համընկնում է իմ կարծիքի հետ»:<br />Կանայք կրկնակի ավելի հասանելի են, քան տղամարդիկ: Նրանք շատ հաճախ են արձագանքում աշխատանքով օգնելու խնդրանքներին: Դա իհարկե վատ չէ, բայց դուք կորցնում եք թանկարժեք ժամանակ, ու տպավորություն ստեղծում, որ բավական գործ չունեք անելու: Իսկ դա պրոֆեսիոնալ չէ: Դա իջեցնում է ձեր արժեքը:<br />Ամենակարևորը` <span style="font-weight:bold;">այն կինը, ով ուզում է հասնել հաջողության, պետք է սովորի, թե ինչպես ասել «ՈՉ»</span>:<br /><br />Կանայք թերանում են պատվիրակելու գործում: Ոչ ոք չի կարող ամեն բան անել: Կանայք հարաբերությունները պատկերացնում են, որպես ցանց, այլ ոչ թե որպե հիերարխիա: Հիերարխիկ կառուցվածքներում իրենց անհարմար զգալը կարող է պատճառ լինել նրանց` պատվիրակելու գործում թերանալու հարցում:<br /><br /><h2 style="color:#000000;font-size:14px;font-weight:bold;line-height:15px;margin:0px;padding:5px 0px;">Ե՞րբ խոսել, ե՞րբ հեռանալ</h2><br /><span style="font-weight:bold;">Մարդիկ հաճախ չեն վերաբերվի ձեզ այնպես, ինչպես դուք ուզում եք, քանի դեռ նրանք չգիտեն, որ դուք ակնկալում եք, որպեսզի նրանք այդպես վարվեն:</span> Վիրավորական նշումները կշարունակվեն, եթե դուք չդադարեցնեք դրանք ձեր համապատասխան պահվածքով: Օրենքը մեկն է` <span style="font-weight:bold;">ինչ պատահեց մեկ անգամ, կպատահի կրկին</span>: Թողնելով, որպեսզի վիրավորական բնույթ կրող նշումները պարզապես անցնեն կողքով, դուք թողնում եք հասանելի լինելու տպավորություն: Դուք պետք է ընկալեք, որ գալիս է ժամանակ, երբ դուք կարող եք հեռանալ: Հեռանալու ձեր կարողությունը ավելի է մեծացնում ինչ-որ բան փոխելու ձեր հնարավորությունները: Եթե ձեր ղեկավարը գիտի, որ դուք կարող եք հեռանալ, եթե չստանաք համապատասխան փոփոխություններ, նա ավելի հակված է հաշվի նստելու ձեր պահանջների հետ:<br /><br /><h2 style="color:#000000;font-size:14px;font-weight:bold;line-height:15px;margin:0px;padding:5px 0px;">Վերջաբան</h2><br />Փոփոխությունը երբեք հեշտ չի տրվում` հատկապես երբ ղեկավարությունը ձեր ձեռքերում չէ: Բայց կանայք ուժեղանում են ոչ միայն այն պատճառով, որ շատանում է առաջ գնալ ցանկացող կանանց թիվը, այլ նաև այն պատճառով, որ կանայք հոգնել են սպասելուց, թե երբ իրենց կնկատեն: Աշխատող կնոջ դժվարությունները շատ են: Կլինեն նախանձող կանայք, որոնք կմեղադրեն ձեզ ընտանիքին քիչ ժամանակ տրամադրելու ու վատ մայր լինելու մեջ: Կլինեն օրեր, երբ երեխաները կգնան դպրոց թերի նախաճաշով: Բայց այս ամենն անցնում գնում է, և ձեր նպատակներն են, որ մնում են: Կլինեն ընկերություններ, որտեղի պայմանները պարզապես թույլ չեն տա ձեզ հասնելու հաջողությունների: Որքան էլ որ դուք օգտագործեք այս և այլ նմանատիպ գրքերի խորհուրդներն ու աշխատեք ձեզ վրա, կլինեն քարացած ընկերություններ, որտեղ լավ աշխատող համարվում է նա, ով գալիս է աշխատանքի առավոտյան ժամը 6-ին ու գնում` երեկոյան 6-ից հետո: Կազմակերպություններ, որտեղ շատ աշխատելը գերադասվում է լավ աշխատելուց մեծամասամբ կանանց համար չեն: Նման դեպքերում տարբերակը մեկն է` հեռանալ ու փնտրել ավելի լավ ուղիներ:<br /><br />Եթե դու ոչինչ չես անում, որպեսզի փոխես այն վերաբերմունքը, որ սահմանափակում է քո ընտրության հնարավորությունները, դու գնում ես, բայց ոչ մի տեղ չես հասնում: Մյուս կողմից, եթե դու դիտարկում ես քո շփման ունակություններն ուրիշների հետ, որպես հաջողության հասնելու գրավական, որը կարիք ունի պարբերաբար կատարելագործվելու, ապա փոփոխության հասնելու հնարավորությունները քո ձեռքի տակ են:<br />Կան մարդիկ, ովքեր պնդում են, որ մենք այն ենք, ինչ կանք, և միայն խենթերը կարող են հանդգնել մտցնել փոփոխություններ: Բայց մենք այն ենք, ինչ մենք դառնում ենք, և միայն խենթերը կարող են թողնել ամեն բան բախտի քմահաճույքին:<br /><br />Ասյա Կոստանյան<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2887482684611172759-8988119818157954300?l=asyakostanyan.blogspot.com' alt='' /></div>Asya Kostanyanhttp://www.blogger.com/profile/13127035263436769446noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2887482684611172759.post-83007180895212412402010-01-25T04:20:00.000-08:002010-01-25T07:50:07.740-08:00Լինում են դեպքեր, երբ ինչ-որ երևույթ այնքան մեծ տհաճություն է պատճառում, որ փշաքաղվում եմ ու սիրտս սկսում է ծակել... գուցե՞ մեջը փամփուշտ կա...<br /><br />Այն հազվադեպ դեպքերից մեկում, երբ որոշում եմ կտրվել մոնիտորից ու մեծացնել մատներիս ու ստեղնաշարի միջև տարածությունը, որոշեցի թեյ խմել:<br />Սիրտս ասում էր. «Ամբողջ օրը համակարգչի առջև նստելն իսկապես որ վնաս է»:<br />Քանի դեռ փոքրանում էր ջրի ու բաժակի ծայրի միջև տարածությունը` միացրեցի հեռուստացույցը.<br />- Ես գնացի, հեսա ինձ կցխի պատին... կանացի հռհռոց...<br /><br />Ձեռքս սառած շարունակում էր պահել թեյնիկը 45 աստիճան անկյան տակ, մինչև որ ջրի ու բաժակի ծայրի միջև տարածությունը վերածվեց բացասական թվի:<br />Անջատեցի հեռուստացույցը: Չորացրեցի սեղանն ու վերադարձա իմ ստեղնաշարի մոտ. «Ասում ես վնաս է հա՞: Այստեղ գոնե կինը <span style="font-style:italic;">պատին ցխված</span> լինելու հեռանկարից այդպես չի հրճվում...»:<br /><br />File->New... փշաքաղվեցի... սիրտս ծակեց.... գուցե՞ մեջը փամփուշտ կա...<br /><br />Ասյա Կոստանյան<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2887482684611172759-8300718089521241240?l=asyakostanyan.blogspot.com' alt='' /></div>Asya Kostanyanhttp://www.blogger.com/profile/13127035263436769446noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-2887482684611172759.post-61241073916721530622010-01-20T10:24:00.000-08:002010-01-20T23:41:17.151-08:00Երթուղային տաքսիներում գտնվելու մի ինչ-որ 15-20 րոպեների ընթացքում հասցնում ես ամբողջ օրվա բացասական էմոցիաների պաշար հավաքել... Սկսվում է ամենը վարորդների դժգոհ տրամադրվածությունից, երբ ինչպես էլ փակես դուռը, միևնույն է, կամ շատ ուժեղ էր, կամ այնքան կամաց, որ ստիպված ես «հազար անգամ» նորից ու նորից բացել-փակել, բացել-փակել, մինչև որ նա ինքն իրեն կորոշի, որ արդեն բավական է, ու կքշի... դու էլ ամինայն հավանականությամբ վայրէջք կկատարես մոտակա ուղևորի գիրկը: Եւ այս վայրէջքները, միմյանց տեղ տալը, միմյանց պայուսակ բռնելը, ձեռք բռնելը, որ չընկնեն, ապակու վրա «ՀՀ առողջապահության նախարարությունը զգուշացնում է...» հայտարարությունը կարդալուն զուգընթաց վարորդի ծխախոտի «անուշ բուրմունքը» շնչելն այնքան սովորական են դարձել, որ այլևս չենք էլ նկատում:<br /><br />Հերթական անգամ երթուղային տաքսու մեջ նստած ակամա լսեցի դիմացի երկու կանանց զրույցը. «Մինչև հարուստ հորեղբայր չունենաս, լավ աշխատանք չես գտնի»...<br /><br />Անկախ ինձանից սկսեցի գնահատել շանսերս: Ես ոչ թե հարուստ հորեղբայր, ես անգամ սովորական հորեղբայր չունեի :)<br />Նայեցի պատուհանից դուրս, անձրև էր գալիս` ձմեռ է... Ինչ-որ Ճռճռոց, անդուր ծխի հոտ, փախցրեցի հայացքս թաց մայթերից... «Պահանջեք վարորդից, որպեսզի նա չծխի և չվտանգի...» Ինչ-որ մեկը ապարդյուն փորձում էր վերջապես փակել երթուղային տաքսու դուռը, իսկ վարորդը շարունակ կրկնում էր. «Քուրիկ ջան, մի քիչ կամաց...»: Այդ ամբողջ ընթացքում, ՀՀ առողջապահության նախարարությունն անվերջ զգուշացնում էր ու զգուշացնում, իսկ դիմացիս կանայք շարունակ բողոքում էին հորեղբայր չունենացողների դժբախտ ճակատագրից... Սկսեցի մտածել կյանքիս մասին` մի՞թե իսկապես այդքան տխուր է, առանց հարուստ հորեղբոր... Հիշեցի ծանոթներիցս մեկին` ճիշտ որ, շատ հարուստ հորեղբայր ուներ: Իրեն բազմաթիվ հարցերով օգնում էր. «լավ աշխատանք ուներ, երթուղային տաքսիներից չէր օգտվում` անձնական վարորդ ուներ, հարուստ ծնողների աղջկա հետ ամուսնացավ` լավ ընտանիք ուներ»... Հորեղբայրը մահացավ սրտային անբավարարությունից` շատ էր ծխում... երևի երբևէ երթուղային տաքսի նստած չկար, այլապես գոնե մեկ անգամ կարդացած կլիներ, որ ծխելը վնասակար է առողջությանը... Ծանոթիս աշխատանքից ազատեցին, կինը բաժանվեց, անձնական վարորդից էլ ստիպված էր հրաժարվել...<br /><br />Շրջեցի հայացքս դեպի շատախոս կանայք. «Հարուստ հորեղբայր բավարար չէ... կարևորը... կարևորը ՀՀ առողջապահության նախարարության զգուշացումներին հետևելն է»...<br /><br />Ասյա Կոստանյան<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2887482684611172759-6124107391672153062?l=asyakostanyan.blogspot.com' alt='' /></div>Asya Kostanyanhttp://www.blogger.com/profile/13127035263436769446noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2887482684611172759.post-50000442786889574042009-12-26T00:58:00.000-08:002010-01-09T00:27:46.442-08:00Քվանտային մեխանիկայի տեսությանը համաձայն մարդու կյանքն իրենից ներկայացնում է անվերջ հնարավոր տարբերակներից ընդամենը հերթական մեկը: Փորձենք մի պահ պարզապես ընդունել այս դրույթը և հարցնենք ինքներս մեզ` <span style="font-weight:bold;">ո՞րն է այդ հնարավոր տարբերակներից այն մեկը, որով կուզեինք ապրել հենց այս կյանքում</span>, հենց այսօր, հենց այս վայրկյանին: Ես կարող էի հորինել լավ կյանքի բազմաթիվ հնարավոր տարբերակներ. կարելի էր օրինակ լինել միլիոնատեր ծնողների դուստր և երբեք չմտածել ուսման վարձ կուտակելու մասին, կարելի էր ծնվել եվրոպական զարգացած երկրներից որևէ մեկում և անցնել շատ ավելի հեշտ ճանապարհ, քան այսօրվա բազմաթիվ հայ երիատասարդները` թե չտանելով գենետիկորեն իմ մեջ ամրագրված ցեղասպանության զոհ լինելու փաստը և թե չկրելով զարգացող երկրի երիտասարդ սերնդի կին ներկայացուցիչ լինելու բեռը: <br /><br />Հաճախ կյանքն իմ առջև պատկերվում է, որպես երկար միջանցք` բազմաթիվ դռներով երկու կողմերում: Ցանկացած պահին, որ ես միջանցքում եմ, ես կայացնում եմ որոշում. ո՞ր դուռն ընտրել հիմա:<br />Եւ մի՞թե իմ կյանքն իսկապես այս միջանցքը չէ: Եւ մի՞թե ես իսկապես ինքս չեմ ընտրում, թե որ դուռը բանալ և որ ուղով շարժվել առաջ: <span style="font-weight:bold;">Ինչու՞ եմ ես ընտրել հենց այս ուղին, հենց այս դժվար ճանապարհը:</span><br /><br />Ռազմավարական եւ ազգային հետազոտությունների հայկական կենտրոնի (ACNIS) 2008 թվականի տվյալներով Հայատանում գործազուրկների 66%-ը կանայք են, բայց բարձրագույն ուսում ունեցող մարդկանց կեսից ավելին նույնպես կանայք են: Կարող ենք ենթադրություն անել, որ <span style="font-weight:bold;">հայ կանանց մեծամասնության համար համալսարանի դիպլոմը իրենց կյանքի առաջին և վերջին ձեռքբերումն է</span>, որից հետո նրանք անհետանում են հասարակական/քաղաքական ասպարեզից: Մինչդեռ բիոլոգիական հետազոտությունները ցույց են տալիս, որ բնությունը կանանց տղամարդկանցից շատ ավելի մեծ շանսեր է տալիս: Միջինում, աղջիկները շատ ավելի հազվադեպ են մահանում հիվանդություններից մանուկ հասակում, շատ ավելի արագ են մեծանում, ապրում են ավելի երկար և այլն: Եվ ինչու՞ մեզ տրված բոլոր հնարավորությունները չնկատելով` մենք, հայ կանայք, շարունակում ենք չհավատալ մեր ուժերին ու պարզապես ընդունել կյանքն այնպիսին, ինչպիսին այն կա:<br /><br />Որպես հայ երիտասարդ կին ներկայացուցիչ` <span style="font-weight:bold;">ես չեմ ցանկանում ավելացնել “դիպլոմը օժիտ տանելու հեռանկարով" հայ կանանց թիվը</span>: Ես չեմ ցանկանում վարվել այս կամ այն կերպ միայն այն պատճառով, որ ինձ շրջապատող հասարակությունը դարեր շարունակ այդպես է վարվել: Եւ հենց այս ընդվզման ու ինչ-որ բան փոխելու հնարավորությունն է, որ դարձնում է իմ կյանքը շատ ավելի լիարժեք, ու իմ ճանապարհը` շատ ավելի հետաքրքիր: <br /><br />Հաճախ ես ինքս էլ լրիվ չեմ պատկերացնում, թե ինչ է ինձ սպասվում այս կամ այն դուռը բացելու որոշումը կայացնելուց առաջ, բայց ես միշտ գիտեմ, որ ցանկացած դռան ետևում, որ ես բացում եմ, կանգնած է կին, որը կոչված է ոչ թե ապրելու աննկատ ու անհետաքրքիր կյանքով, այլ պայքարելու իր ուզած երջանկության համար: Ես գիտեմ, որ այդ դռների ետևում կանգնած է կին, որը նպատակ ունի ոչ թե ջնջելու իր միջից իր կանացիությունը` հանուն հաջողակ կարիերայի, այլ հավատարիմ մնալով իր բնությանը` գնալ առաջ իր աշխատասիրությամբ, համառությամբ ու հավատով, որը <span style="font-weight:bold;">ոչ թե ապրում է իր ամուսնու կամ ծնողների ՀԱՇՎԻՆ, այլ իր ամուսնու, իր ծնողների ՀԵՏ ՄԻԱՍԻՆ</span>` միասին հավատալով ու կերտելով այն, ինչին հավատում են: Այդ դռների ետևում կանգնած է կին, որը ոչ թե հրաժարվում է իր ապագա երեխաներից հանուն լավ աշխատանքի, այլ ստեղծում է ուղիներ` իր երեխաների համար ավելի ամուր ու երջանիկ ապագա կերտելու համար: Ինչ էլ որ սպասվի ինձ իմ ընտրած դռները բացելիս, դրանց ետևում անվիճելիորեն կանգնած է կին, որը <span style="font-weight:bold;">երբեք չի ծախի իր ինքնասիրությունը, որպեսզի ինչ-որ մեկը գնի իր համար իր երևելի երջանիկ ապագան</span>:<br /><br />Եւ մի՞թե մեր բոլորի կյանքն իսկապես այս դռները չեն: Եւ մի՞թե դուք իսկապես ինքներդ չեք ընտրում, թե երբ դուրս գալ մի դռնից և փնտրել մեկ ուրիշը: Այո, դուք, դուք ինքներդ, և ոչ մի այլ ոք բացի ձեզանից: <br />Կյանքում լինում են պահեր, երբ թվում է, թե ելք չկա: Այս պահերը դժվար են, բայց բավական է բացել աչքերը և կարելի է պարզ տեսնել դուռը, որը միշտ բաց է մեզ համար, <span style="font-weight:bold;">այդ նույն միջանցքը միշտ բաց է, մեր ապագան բաց է, մեր կյանքը բաց է մեզ համար…</span> պետք է փնտրել ու գտնել… պետք է ստեղծել ուղիներ:<br /><br />Երբեմն պատկերացնում եմ ինձ երեսուն, քառասուն տարի անց: Ո՞վ եմ ես լինելու այդ ժամանակ: Ասում են` ժամանակն անցնում է ակնթարթի պես: Ուրեմն իմ կյանքն էլ ակնթարթ է: Ով եմ ես լինելու երեսուն, քառասուն տարի հետո: Պատասխանը կախված է այն բանից, թե ինչ ես կանեմ հիմա, հենց այսօր, հենց այս վայրկյանին: Պատասխանը կախված է այն բանից, թե ո՞ր դռներով կշարժվեմ առաջ իմ կյանքի միջանցքով: Եթե մեզանից յուրաքանչյուրը գիտակցի, որ գործելու ժամանակը հենց հիմա է, որ վարանելու րոպե չկա, որ մեր երազած կյանքին հասնելու համար մենք պետք է գործենք հենց հիմա, ապա շատ-շատերը երեսուն, քառասուն տարի անց կզգան հենց այն, ինչ ուզում էին, կլինեն հենց այն մարդը, որին պատկերացնում էին երիտասարդ ժամանակ հայելու մեջ նայելիս, կապրեն հենց այն երկրում, որի մասի երազել են: Եթե մեզանից յուրաքանչյուրը գիտակցի, որ եթե մեզ դուր չի գալիս այն, ինչ ստացել ենք մեր կյանքի ճանապարհին այս կամ այն դուռը բացելիս, մենք կարող ենք դուրս գալ և ընտրել մեկ ուրիշը, մենք պետք է դուրս գանք, և փնտրենք, գտնենք, <span style="font-weight:bold;">մենք պետք է ստեղծենք մեր ուզած դռները, մեր երազած ապագան:</span> Եթե մեզանից յուրաքանչյուրը գիտակցի, որ եթե մեզ դուր չի գալիս մեր ներկան, մեր հիվանդ հասարակության չգրված օրենքները, ուրեմն մենք պետք է պայքարենք, պետք է ընդվզենք ու հակառակվենք, որովհետև ընդվզումն ու անհանդուրժողականությունն են այն հզոր ուժը, որն ընդունակ է ուղել հասարակության` հիվանդությունից ծռված մեջքը, որպեսզի այն հաստատուն քայլերով շարժվի առաջ: Որովհետև մենք ինքներս ենք որոշում, թե ինչպիսինը պետք է լինի մեր կյանքի ուղին, մենք ինքներս ենք կերտում մեր ներկան ու ապագան, անկախ այն բանից, թե քվանտային մեխանիկայի տեսության համաձայն կյաքնի հնարավոր տարբերակներից կոնկրետ որ մեկում ենք մենք ապրում հիմա:<br /><br /><br />Ասյա Կոստանյան<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2887482684611172759-5000044278688957404?l=asyakostanyan.blogspot.com' alt='' /></div>Asya Kostanyanhttp://www.blogger.com/profile/13127035263436769446noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-2887482684611172759.post-81550923363413463582009-10-15T05:25:00.000-07:002009-10-15T05:29:54.120-07:00Հարցրու Հայաստանի քաղաքացիներին, թե ով է Վահան Տերյանը, և գրեթե բոլորը կպատասխանեն. “նշանավոր հայ բանաստեղծ”: Կընդունեն “ինտիլիգենտ” դեմքի արտահայտություն ու կարտաբերեն. “տաղանդավոր հայ բանաստեղծ”: Գրեթե բոլորը գիտեն…. մենք հարգում ենք մեր մշակույթը:<br /><br />Հարցրու Հայաստանի քաղաքացիներին, թե ինչ է գրել Վահան Տերյանը, գրեթե բոլորը կպատասխանեն. “ՄԹՆՇԱՂԻ ԱՆՈՒՐՋՆԵՐ”… Գրեթե բոլորը գիտեն…. մենք կրթում ենք մեր սերունդներին:<br /><br />Վահան Տերյանին մենք գիտենք, բայց գիտենք նաև, թե ինչ է խոսքի ազատությունը, և չենք ուզում բաց թողնել “սրամիտ հումոր” անելու հնարավորությունը “սուտի քաղաքավարիության” պատճառով ընկնելով “Էս յան-էն յան… Վահան Տերյան”:<br /><br /><br />Այս ամենից կարելի է անել մեկ ենթադրություն.<br />նշանավոր հայ բանաստեղծն ու հասարակական գործիչը դժվար թե “ցավար անցած գնացած օրերի համար”, եթե իմանար, թե ինչ է սպասվում ապագայում:<br /><br /><span style="font-size:11px;font-style:italic;"><br />Ես ընկա անդունդները խավար,<br />Իմ ցնո՛րք, նորից քեզ եմ կանչում.<br />Մոռացա ուղիներըս պայծառ,<br />Իմ սրտում դառը մութն է շնչում<br />Վահան Տերյան<br /></span><br /><br /><br />Ասյա Կոստանյան<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2887482684611172759-8155092336341346358?l=asyakostanyan.blogspot.com' alt='' /></div>Asya Kostanyanhttp://www.blogger.com/profile/13127035263436769446noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2887482684611172759.post-40907280198461569042009-08-12T12:13:00.000-07:002009-08-12T12:16:06.170-07:00Մարդիկ հետաքրքիր կերպով բաժանվում են երեք խմբի` մարդիկ, որոնք դուռը բացելուց առաջ հարցնում են "ո՞վ է", մարդիկ, որոնք առանց երկար-բարակ երկմտելու բացում են դուռն ու մարդիկ, որոնց բացարձակ չի հետաքրքրում այն փաստը, որ "դուռն է":<br /><br />Մարդիկ փաստացի բաժանվում են երեք խմբի` մարդիկ, որոնց կյանքը անտանելի դժբախտ է, մարդիկ, որոնց կյանքը լիարժեք երջանիկ չէ և մարդիկ, որոնց թվում է, թե իրենց կյանքը լիարժեք երջանիկ է:<br /><br />Մարդիկ անխուսափելիորեն բաժանվում են երեք խմբի` մարդիկ, որոնք հաստատ գիտեն միաժամանակ երկու պարզ իրականություն. առաջինը, որ ուզում են շատ փող ունենալ, և երկրորդը, որ երբեք չեն ունենա, մարդիկ որոնք հաստատ գիտեն, որ ուզում են շատ փող ունենալ, և մարդիկ, որոնք արդեն այնքան փող ունեն, որ... որ... դե որ անկասկած ուզում են ունենալ ավելին:<br /><br />Մարդիկ անգիտակցաբար բաժանվում են երեք խմբի` մարդիկ, ում մտքով երբևէ չի անցնի ճաշի սեղանի շուրջ ճշտել այն հանգամանքը, թե արդյոք մեռելների եղունգները մահվանից հետո դեռ մի քանի ժամվա ընթացքում շարունակում են աճել, թե ոչ, մարդիկ, որոնց մտքով նման բան կանցնի և նրանք անմտածված կբավարարեն իրենց հետաքրքրասիրությունը, և մարդիկ, որոնց մտքով իհարկե նման բան կանցնի, բայց... "ամոթ է, չէ՞":<br /><br />Մարդիկ... մարդիկ բաժանվում են, բաժանում են, հետո նորից են բաժանվում, ու չգիտես ինչու այդպես էլ չեն կարողանում գտնել իրենց տեղը: Չէ՞ որ ամեն բան այնքան պարզ է. բոլոր մարդիկ բաժանվում են երեք խմբի` մարդիկ, որոնք դուռը բացելուց առաջ հարցնում են "ո՞վ է", մարդիկ, որոնք առանց երկար-բարակ երկմտելու բացում են դուռն ու մարդիկ, որոնց բացարձակ չի հետաքրքրում այն փաստը, որ "դուռն է"...<br /><br /><br />Ասյա Կոստանյան<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2887482684611172759-4090728019846156904?l=asyakostanyan.blogspot.com' alt='' /></div>Asya Kostanyanhttp://www.blogger.com/profile/13127035263436769446noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-2887482684611172759.post-7509389095118615902009-08-12T12:09:00.000-07:002009-08-12T12:16:20.877-07:00Ատելությունը հաճախ վերածվում է տաղանդի... բայց ու՞մ է պետք վրեժխնդրության ծնունդ շեդևրը: Ատելությունը հաճախ վերածվում է հանճարի, բայց ու՞մ է պետք թշնամության ծնունդ գլուխգործոցը: Ատելությունը հաճախ չմոռացվող անունի է վերածվում, բայց ու՞մ է պետք, ու~մ է պետք հավերժ կատաղության ծնունդ անմահությունը:<br /><br />Սովորական մահկանացուն հիանում է անմահ հանճարների ծնած զավակներով, բայց ու՞մ է պետք, ու~մ է պետք հերթական շեդևր ատելության ծնող լինելը...<br /><br /><br />Ասյա Կոստանյան<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2887482684611172759-750938909511861590?l=asyakostanyan.blogspot.com' alt='' /></div>Asya Kostanyanhttp://www.blogger.com/profile/13127035263436769446noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2887482684611172759.post-59100253690299824612009-07-24T01:29:00.000-07:002009-07-25T02:33:42.127-07:00Քսանմեկ տարի առաջ Երևանի Մարգարյան հիվանդանոցում ես կարծում էի, որ ծնվել եմ Սարյանի գունավոր երկրում: Ինձ թվում էր` Սևակի ափի մեջ ստեղծված երկրում ինձ մեծ ապագա է սպասվում, ու Մամիկոնյան ոգին արդեն վառվում էր իմ մեջ:<br /><br />Քսանմեկ տարի առաջ ես չէի կարծում, որ 21-րդ դարի սկզբին հայ երիտասարդի զբաղմունքը կլինի 8888 կարճ համարին "MRUT" բառն ուղարկելը և մինչ պատասխան ստանալը "Պաշի շփացած խելագարություններին" հետևելը: Այն ժամանակ ես չէի մտածի, որ ծնվել եմ մի երկրում, որտեղ 21 տարի անց Պետական Համալսարանն իր ուսանողների 90%-ին կզիջի այլ ուսումնական հաստատություններին` հավատեցնելով, որ ուսանողների կրթական մակարդակի "կտրուկ անկումը" ոչ այլ ինչ է, քան "մութ ու ցուրտ" տարիներին ծնված լինելու արդյունք: <br />Մութ ու ցուրտ տարիներն անցել են, հիմա լուսավոր է և շոգ, բայց 20 տարի առաջ ցրտի ու մթի մեջ գիրք կարդացածների հետ կարելի է խոսել Չարենցի, Նարեկացու, Փարաջանովի նման հանճարների մասին, ուստի այժմյան "բարենպաստ" պայմանները կարծես այդքան էլ լավ չեն անդրադառնում մեր երիտասարդության մտավոր ունակությունների վրա:<br /><br />Քսանմեկ տարի առաջ Երևանի Մարգարյան հիվանդանոցում ես կարծում էի, որ ծնվել եմ Սարյանի գունավոր երկրում: Ինձ թվում էր` Սևակի ափի մեջ ստեղծված երկրում ինձ մեծ ապագա է սպասվում, ու Մամիկոնյան ոգին արդեն վառվում էր իմ մեջ: Եվ եթե իմ պատկերացրած երկիրն ընդամենը մի ինչ-որ 21 տարիների ընթացքում հասցրեց այսքան հեռվանալ իմ սպասելիքներից, ես երկար կմտածեմ, նախքան երկրորդ անգամ իմ կյանքում ծննդատուն այցելելը:<br /><br /><br />Ասյա Կոստանյան<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2887482684611172759-5910025369029982461?l=asyakostanyan.blogspot.com' alt='' /></div>Asya Kostanyanhttp://www.blogger.com/profile/13127035263436769446noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2887482684611172759.post-21626249750005837492009-07-11T08:32:00.001-07:002009-07-25T02:35:22.909-07:00Երբ երկրի վրա մարել են արեւները եւ երկնքում չկան աղավնիներ... ինչու՞ են մարդիկ փնտրում մեղավորներ: Որովհետեւ ավելի հեշտ է հավատալը, որ բոլոր տանջանքների ու աղետների մեղավորը մեկ ուրի՞շն է... բայց մի՞թե այդ տանջանքների միջով անցնելիս ընդունակ ես մտածել, թե ով է իրականում մեղավորը, եւ կամ արդյո՞ք դա կարեւոր է... եթե միայն մեղավորները կարողանային ինչ-որ բան փոխել... <br /><br />Երբ սիրելիի աչքերում մարում է կրակը եւ ամենաթանկագին մաշկի բուրմունքն այլեւս չի նվիրում սեր... ինչու՞ են մարդիկ փնտրում մեղավորներ: Որովհետեւ այնքան անթերի են, որ առանց չար ուժերի ընդունա՞կ չեն դավաճանելու իրենք իրենց` իրենց սիրուն ու երազանքներին: Որովհետեւ մարդկանց հոգին այնքան մաքուր է, որ առանց կողմնակի բացասական ազդեցության չի՞ կարող մեկին, ում իր հոգի էր անվանել դուրս շպրտել իր սրտից... Ո՞վ է մեղավոր... Ախ, եթե միայն այդ մեղավորը կարողանար ինչ-որ բան փոխել...<br /><br />Երբ սիրած ու փայփայած ծաղիկները հանկարծ մի օր թոշնում են եւ իրենց սնող հողին մնում են միայն դիակներ... ինչու՞ է հողը փնտրում մեղավորներ: Որովհետեւ դժվա՞ր է ընդունելը, որ ինքն է իր երբեմնի անուշադրությամբ պատճառ հանդիսացել իր իսկ դժբախտության:<br /><br />Երբ վերջանում է նկարչի վերջին կաթիլ ներկը եւ թղթի ճերմակ մաշկը գունազարդվում է արյան կարմիրով, ինչո՞վ է թուղթը մեղավոր, որ մարդ արարածը այլ տարբերակ չի գտել արտահայտելու եւ ազատվելու իր ցավից, բացի մեկ այլ ցավ ստեղծելը: Եւ ո՞վ է այստեղ ում մեղադրում` թուղթը նկարչի՞ն, նկարիչն իր բախտի՞ն, թե… բախտը նկարչի՞ն: Գուցե այս արյունոտ ձեռքե՞րն են ամեն ինչում մեղավոր... Մեղավոր աշխարհի մեղավոր արյունով շաղախված այս անօգնական ձեռքերը… <br />Ախ... եթե միայն այս ձեռքերը կարողանային գոնե ինչ-որ բան փոխել...<br /><br /><br />Ասյա Կոստանյան<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2887482684611172759-2162624975000583749?l=asyakostanyan.blogspot.com' alt='' /></div>Asya Kostanyanhttp://www.blogger.com/profile/13127035263436769446noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2887482684611172759.post-24764374673067978052009-07-11T05:32:00.000-07:002009-07-11T08:32:04.621-07:00Ո˜չ, մեր գյուղում կովեր չեն արածում, թեև դեռ մի քանի տարի առաջ Երևանի Թումանյանի այգում կարելի էր տեսնել իրենց կովերին արածեցնող հովիվների: Այժմ մեր գյուղում կովերի փոխարեն մերսեդեսներ են, որոնց վարորդներն էլ` նախկին գյուղերի նույն հովիվները: <br />Ո˜չ, մեր գյուղում ոչխարներ չկան, դրանց փոխարեն իրենց տերերի բարգավաճության հույսին ապրող շներ են` գամփռներից մինչև փոքրիկ շնիկներ, որոնց վզկապներն իրենց տերերի` նախկին գյուղացիների, մեկ տարվա ապրուստից էլ թանկ արժեն:<br />Ո˜չ, մեր գյուղացիները հիմա գոմերում նախաճաշ չեն անում, փոխարենը գնում են «Ջազվե», որովհետև այնտեղ «մասսա»-ն ուրիշ է` «կարգին» է, որովհետև հարևան գյուղացիների մոտ ինչպե՞ս կլինի թե չասեն. «Էն օրը Ջազվեում նստած էինք...»:<br />Ո˜չ, մեր գյուղի տղամարդիկ արդեն վաղուց է, ինչ քրքրված տրեխներ չեն կրում: Փոխարենը` նորաձև պլպլան ծիծակ-կոշիկներ:<br />Ո˜չ, մեր գյուղացիներն էշերի վրա գյուղի մի հատվածից մյուսը քարշ չեն գալիս` գյուղի վերջին լուրերը փոխանցելու կամ էլ ստանալու համար: Փոխարենը` զանգում են բջջայիններից: Իսկ մեր գյուղի ամենաթեժ նորությունները ոչ թե բերքի ցրտահարումն է, այլ` «բա քո հեռախոսը BlueTooth ունի՞» կամ «բա քո պապան ի՞նչ գործ ա անում որ...»:<br />Ո˜չ, մեր գյուղի կանայք պատառոտված ու հնաոճ լաթեր չեն կրում` փոխարենը ճչացող կանաչ ու դեղին ատլասե «էլիտար» հագուստներ, որոնց նպատակը մարմնի ամենաճարպակալած ու յուղոտ հատվածները մերկացնելն է:<br />Չէ˜, իմ հարազատ Երևան, քո գյուղացիների երեխաները հիմա բակում բադերի հետ խաղ չեն անում, փոխարենը գնում են ինտերնետ ակումբներ, գրավատներ, կամ էլ «պոյեզդի գծերի վրա» միմյանց հետ հարցեր պարզելու:<br />Այո˜, մեր գյուղը շատ է զարգացել, հիմա մեր կանայք գեղեցկության սրահները նախընտրում են աշխատանքին, «ժուռնալները»` գրքերին, իսկ ֆինանսական ապահովությունը` սիրուն: Մեր գյուղապետերն ապրում են էլիտար Հյուսիսային Պողոտայի ամենաէլիտար բնակարաններում` մեկ ժամվա համար վճարելով ավելին, քան հասարակ գյուղացու ամսեկան ապրուստի ծախսն է: <br />Մեր գյուղապետերն այցելում են ամենաէլիտար ռեստորաններն ու բարերը, եւ իրենց «քաղաքացի» զգում...<br /><br /><br />Ա˜խ, Հայաստա՛ն աշխարհ, անգամ մայրաքաղաքդ քաղաք չէ, ուզում ես երկիրդ երկի՞ր լինի:<br /><br />Ասյա Կոստանյան<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2887482684611172759-2476437467306797805?l=asyakostanyan.blogspot.com' alt='' /></div>Asya Kostanyanhttp://www.blogger.com/profile/13127035263436769446noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2887482684611172759.post-66968680199076429672009-07-11T03:43:00.001-07:002009-07-11T08:32:47.933-07:00Նրա հոգուց խոնավության հոտ է գալիս ու արտահայտվում աչքերի մեջ: Իր հոգուց դատարկության անհատակ հոտ է գալիս... նա զգում է: Հետաքրքիր է` միթե՞ աշխարհը չի զգում: Նրա աչքերը սովորել են ամեն բան ջրի միջով տեսնել, ուզում է հավատալ, որ ծովաջրի... այդպես ավելի գեղեցիկ է` առավել ևս, որ այդ ջուրը նույն աղիությունն ունի: Իր սիրտն օդի գույն է ստացել` օդի նույն անգույնությունը... ուզում է գոնե հավատալ, որ մաքուր լեռնային օդի` այդպես ավելի ազատ է ստացվում շնչելը: <br /><br />Ամեն բան կարծես այդքան էլ վատ չէ` ոչ ծովի ծփծփան ջրերն ու ոչ էլ լեռնային թափանցիկ օդը, բայց այդ խոնավության հոտն առնելը խեղդվելու չափ անտանելի է դարձել: Գուցե՞ նրանից է, որ անգույնությունը կարմիրի հետ այդքան էլ լավ չի խոսում` այս երկու գույների միջև չափից դուրս շատ է կոնտրաստը: Եթե գոնե մի փոքր ավելի նկատելի տարբերություն լիներ ծովաջրի ու իր արցունքների աղայնության աստիճանի միջև... Իր շրթունքներից աղի համ է գալիս: Միթե՞ աշխարհը չի զգում...<br /><br />--------------------------------------------------------<br />Բոլոր նրանց, ում զգացմունքների վրա ուշադրություն դարձնելու ժամանակ ու ցանկություն չունի ոչ ոք` անգամ աշխարհը:<br /><br />Ասյա Կոստանյան<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2887482684611172759-6696868019907642967?l=asyakostanyan.blogspot.com' alt='' /></div>Asya Kostanyanhttp://www.blogger.com/profile/13127035263436769446noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2887482684611172759.post-43673440264089060942009-07-11T03:40:00.001-07:002009-07-11T05:34:02.359-07:00Մարդը կշտանալ չգիտի՞: Գիտի՜... Պարզապես կշտանալուց հետո էլ ուտելը չի դադարում, ավելին` շարունակում է ավելի մեծ եռանդով, ոգեւորությամբ` ինքն իրեն հավատեցնելով, որ վաղուց է, ինչ այսքան սոված չէր եղել: Եւ օրգանիզմը սովորում է անվերջ խժռել ամեն բան, որ ուտելի է, որ հնարավոր է մարսել, իսկ հետո` նույնիսկ այն ամենը, ինչ մարսելու էլ ընդունակ չէ, իսկ դրանից հետո էլ, չնկատելով կերակրատեսակի "չնչին" փոփոխությունները, սկսում է կլանել ամենքին, ավելի ու ավելի սովածանալով, չնկատելով գիրանալու ակնհայտ գործընթացը` դժգոհել հիվանդագին նիհարության ու հյուծվածության հետեւանքներից, որոնք ըստ ամենայնի "ստամոքսի վատ աշխատանքի պատճառ են": Մարսողական համակարգի խանգարու՞մ:<br />Գուցե մարդու օրգանիզմը ոչ ամեն ինչ է կարող ընդունել, ու ցավոք... մենք ինքներս էլ չենք նկատում թե ինչքան կեղտոտ բեռ ենք երբեմն վերցնում մեր ուսերին, ու ուզում ենք մարսել` հույս ունենալով, որ բոլոր արգասիքներն իրենց բնական ճանապարհով կլքեն մեզ... Երեւի այդպես էլ կա, բայց ինչու՞ ինչ-որ բան գիշերը հանգիստ քնել չի տալիս: Կրկին ստամոքսային խնդիրներ...<br /><br />Գուցե միակ կշտանալու ճանապարհն ամենն ու ամենին խժռե՞լն է: Գուցե երբ այլեւս ոչինչ ու ոչ ոք չմնա, մարդու օրգանիզմը անելանելիությունից կհանգստանա՞:<br /><br />Բայց երբ տիեզերքը կկլանի ու կհալեցնի իր մեջ մարդկության վերջին մնացորդները` ու՞մ հետաքրքիր կլինի թե ով եւ ինչքան հասցրեց ուտել: Եւ մի՞թե այս ամենի վերջը չափազանց անիմաստ չէ` ստամոքսը հերթական անգամ ծանրաբեռնելու համար...<br /><br />Ասյա Կոստանյան<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2887482684611172759-4367344026408906094?l=asyakostanyan.blogspot.com' alt='' /></div>Asya Kostanyanhttp://www.blogger.com/profile/13127035263436769446noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2887482684611172759.post-58239560938998306282009-07-11T03:38:00.001-07:002009-07-11T05:12:26.429-07:00Հաճախ մեզանից շատերի մոտ ցանկություն է առաջանում ամուր սեղմել մի ինչ-որ հարազատ դռան բռնակ, քայլել մի ինչ-որ հարազատ սենյակի խոնավությունից ճռճռացող հատակով ու ասել "Բարև, ես եմ: Քո կարիքն ունեմ:"<br />Այնքան հաճախ մեզանից շատ շատերի մոտ մի անզուսպ ցանկություն է առաջանում վերցնել հեռախոսի փողը, մատների ավտոմատ շարժումներով հավաքել մի ինչ-որ հարազատ, արդեն ենթագիտակցաբար անգիր արված համար ու ասել "Բարև, ես եմ: Քո կարիքն ունեմ:"<br />Ու՞մ դիմել, եթե չկա հարազատ դուռ, եթե չկան անգիր արված համարներ, եթե չկա ոչ ոք, բացի մանկատան գուցե վերանորոգված, բայց նույն սառն ու դատարկ պատերից:<br />Ու՞մ դիմել, ու՞մ ասել պարզապես "Բարև, ես եմ:"<br /><br />Ես կարող եմ լինել մեկը, ում նրանք կարող են դիմել: Ես կարող եմ հորինել հարազատ մի դուռ, որը միշտ սպասում է, որպեսզի նրանք բացեն այն: Ես կարող եմ հորինել մի սենյակ, որի խոնավությունից ճռճռացող հատակով նրանք հանգիստ կարող են քայլել ու... ու պարզապես ասել "Բարև, ես եմ:" Ես կարող եմ լսել նրանց, ես կարող եմ բարևին բարև տալ: Եվ մի՞թե դա դժվար է: Դու նույնպես կարող ես: Մենք բոլորս կարող ենք հորինել ինչ-որ մեկի համար այնքան հարազատ ու սպասված մի դուռ, մի սենյակ, մի հատակ, մի կյանք, մի ապագա...<br />Մենք կարող ենք օգնել նրանց հորինել և կառուցել իրենց երջանիկ ապագան: Մենք կարող ենք լինել մեկը, ում մանկատան սպիտակ պատերից այն կողմ ինչ-որ մեկի բարակ ու անօգնական ձայնը կարող է ասել "Բարև, ես եմ: Քո կարիքն ունեմ:"<br /><br />Ասյա Կոստանյան<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2887482684611172759-5823956093899830628?l=asyakostanyan.blogspot.com' alt='' /></div>Asya Kostanyanhttp://www.blogger.com/profile/13127035263436769446noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2887482684611172759.post-31758255915105555892009-07-11T03:34:00.000-07:002009-07-11T05:15:42.929-07:00ՀՀ մայրաքաղաք Երևան քաղաքի Աջափնյակ համայնքի անձնագրային բաժնի երկար, մութ ու հնացած միջանցքը տանում է դեպի նույնպիսի մի սենյակ, որի աշխատողները նույնիսկ ավելի "մութ ու հնացած են" քան սենյակն ինքը:<br /><br />Բայց նրանք այդ չգիտեն:<br /><br />Հակառակը, նրանց կարծիքով իրենց դիմաց կանգնած կոկիկ ու կուլտուրական մարդիկ են մի քանի աստիճան ցածր սոցիալական, մարդկային, մտավոր և էլի շատ ու շատ հատկանիշներով: Ուստի նրանք կարող են առանց դժգոհելու սպասել, մինչև իրենք կգտնեն "Այսիչյան Այնինչի" հնությունից դեղնած թղթակույտի մեջ մոլորված անձնական գործերը: Այս մարդիկ իհարկե համբերատար կսպասեն, մինչև Աջափնյակ համայնքի անձնագրային բաժնի մութ ու հնացած սենյակներից մեկի երկու կին աշխատողները նույնպիսի համբերատարությամբ, առանց շտապելու(ու՞ր շտապել, գործի դիմաց ստանում են նույն կայուն եկամուտը, շտապեցնող չկա, գործերի ընթացքին հետևողներ նույնպես) հատիկ-հատիկ կվերանայեն հսկայական թղթակույտի ամեն մի հատիկ թուղթը: Մինչդեռ հաճախորդները ստիպված կլինեն կանգնել ու սպասել, քանի որ Աջափնյակ համայնքի անձնագրային բաժնի բյուջեն թույլ չի տալիս սենյակում մեկից ավել աթոռ տեղադրել:<br /><br />-Ալո, շե՞ֆ: Չէ շեֆ ջան "Այսիչյան Այնինչ" չունենք ցավդ տանեմ: Չկա:<br />-Վայ, Լառա, էս բլանկից մի հատ ա մնացել: Դե հարգելիներս, ձեզ քսեռոքսի չուղարկեմ...(և որքան հմտացած են նրանք կաշառք ստանալու ակնկալիքով ձևական ու անտեղի "լավություն ձևակերպելուն": Երևի ՀՀ օրենսգրքի մի ինչ-որ մեզ անծանոթ կետում այնուամենայնիվ նշված է, որ հաճախորդն ինքը պետք է հոգա բոլոր անհրաժեշտ բլանկների պատճենահանման կարիքները)... մի քիչ սպասեք մինչև բլանկը բերեն:<br /><br />...<br /><br />-Վերջ, այսքանով վերջացրեցինք:<br /><br />Եւ երբ ճռճռացող դուռն արդեն պատրաստվում է բացվել ու հոգնած, նյարդայնացած հաճախորդնեն ուր որ է հանգիստ շունչ կքաշեն...<br />- Միայն թե մի փոքր վճարում կատարեք, քանի որ ես այս բոլոր բլանկները գնում եմ...(Աստված իմ, այդ ո՞ր օրվանից է պետական կառույցի աշխատողն ինքն իր գրպանից գումար ծախսում բլանկ գնելու վրա...)<br />-Այո, իհարկե, իսկ... որքա՞ն պետք է վճարենք:<br />-Դե... որքան որ ցանկանում եք(Հայոց ժողովուրդ, մենք ապրում ենք դրախտում` ինքներս էլ չգիտակցելով այդ: Մենք կարող ենք ինքներս որոշել գնվելիք ապրանքի գինը և վճարել դրա դիմաց "որքան ցանկանում ենք": Միայն թե արդյո՞ք ավելի նախընտրելի չէ ապրանքի դիմաց վճարել շուկայական գներով, և ոչ թե օրինակ մեր իսկ ցանկությամբ 3000-5000 դրամ մի քանի հնությունից դեղնած բլանկների, տանելի մակարդակից անհամեմատ ցածր սպասարկման և թանկարժեք ժամանակի անտեղի կորստի համար):<br /><br />Ասյա Կոստանյան<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2887482684611172759-3175825591510555589?l=asyakostanyan.blogspot.com' alt='' /></div>Asya Kostanyanhttp://www.blogger.com/profile/13127035263436769446noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2887482684611172759.post-38054326771639132272009-07-11T03:32:00.000-07:002009-07-11T08:40:46.145-07:00Մարդիկ ցնցուղ են ընդունում` հուսալով, որ ջուրը երկրի ընդերքը կտանի ու կկորցնի իրենց ցավերը: Ես էլ մարդկանց պես... Ու քանի դեռ չի լռել հոսող ջրի ձայնը, քանի դեռ մաշկի վրա զգացվում են կաթիլների անխնա հարվածները, քանի դեռ շնչում են ջրի գոլորշին ու արտաշնչում իրենց տանջող մտքերով ողողված ածխաթթու գազ, մարդկանց թվում է`ոչինչ չի եղել, ամեն բան անցյալում է, ամեն բան գնաց... մոռացվեց... հեռացավ... Ու մարդիկ բարձրացնում են գլուխը, փակում են աչքերը, ու սպասում... սպասում են մինչեւ ջրի վերջին կաթիլը կընկնի երկնքից իրենց երեսին, կտանի իր հետ վերջին մնացած հոգեւոր կեղտը... հետո բացում են աչքերն ու քայլում, քայլում` ...թողնելով իրենց հետքերով ջրի կողմից գրվող պատմությունները: Ջուրը գրում է իրենց ցավերն ու տանջանքները, գրում է իրենց կյանքը, գրում ու բերում իրենց հետեւից, բերում է մինչեւ կրունկների ամենածայրն ու բարձրացնում ամբողջ մարմնով վերեւ, մինչեւ մի քանի րոպե առաջ փակ ու երջանիկ աչքերը... ու լցվում աչքերի մեջ... ու մարդիկ նայում են հայելու մեջ, նայում իրենց աչքերի մեջ ու հասկանում են... որ ամեն բան նույնն է, ոչինչ էլ չի փոխվել, ոչինչ անցյալում չէ, ամեն բան մնաց իր տեղում... չմոռացվեց... չհեռացավ... <br />Այդ ժամանակ չէ՞, որ մարդիկ մարդ լինել չեն ուզում... երբ բույս լինելն ավելի երանելի է թվում քան մարդ արարած լինելը... կամ էլ պարզապես ոչինչ էլ չլինելը, ուղակի չլինելը...<br />Մարդիկ խեխղդվում են իրենց մտքերի ու մազերից վար թափվող ջրի մեջ... ու ոչինչ չեն անում: Մարդիկ անխուսափելիությունից վերջիվերջո սառում են, քարանում, մտքերով նետվում մի ինչ-որ հեռու տեղ` ուր արդեն եղել են շատ անգամներ, ուր ամեն բան կրկին նույնն է, ուր կրկին ոչինչ էլ չի փոխվել... ու ես... ես էլ կրկին մարդկանց պես...<br />Ու մենք բոլորս անում ենք նույնը, զգում ենք նույնը, ու ոչինչ դրա հետ անել չենք կարող: Այս ամենն ունի մեկ պարզ բացատրություն` մեզ ստեղծել են այսքան տարբեր, բայց այսքան նման միմյանց, այսքան հզոր ու այսքան խղճուկ... մեզ ստեղծել են չգիտես ինչպես եւ որն ավելի կարեւոր է` չգիտես թե ինչու: Ու թվում է` քանի դեռ մենք չգիտենք այս անսահման հարցերի պատասխանները, մենք շարունակելու ենք անվերջ նայել վերեւ, փակել աչքերն ու խեղդվել մեր մազերից վար հոսող ջրի կաթիլների մեջ...<br /><br />Ասյա Կոստանյան<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2887482684611172759-3805432677163913227?l=asyakostanyan.blogspot.com' alt='' /></div>Asya Kostanyanhttp://www.blogger.com/profile/13127035263436769446noreply@blogger.com0